Μία τρελαμένη θεία που φώναζε «Πόρτο – Πόρτο – Πορτογάλε», δύο παιδιά που είχαν μόλις γυρίσει από την Gardaland, ένας σύζυγος που οριακά ήξερε πού πάμε και μια άυπνη διαχειρίστρια, βρεθήκαμε πριν λίγες ημέρες να περιδιαβαίνουμε στη θαλασσινή Λισαβόνα…. 🌊 Με τα κοντομάνικα, με τα pina colada μας και τα ανηφοροκατηφορικά πλακόστρωτα να μας τσακίζουν τα πατούσια όλο όρεξη για εξερεύνηση, περάσαμε 4 υπέροχες ημέρες… 🍹👟 Ένα ταξίδι για το οποίο αναρωτιόμουν αν τελικώς θα βρει κανείς μας κάτι να κάνει… μαθημένοι σε θεματικά πάρκα και παιδικές χαρές, κοιτούσα τη λίστα με τις δραστηριότητες και έλεγα δεν μπορεί… κάπου εδώ θα είναι ένα τραμπολίνο…. κάποια κούνια θα τρίζει σε αυτή τη γωνιά του χάρτη… κι όμως… ούτε τραμπολίνο, ούτε κούνια, μήτε kids menu αλλά όλα πήγαν υπέροχα με τις μικρές να είναι ενθουσιασμένες… ✨ Σε αυτό το ταξίδι ξεπεράσαμε τον εαυτό μας! 28.000 βήματα ακατέβατα κάθε ημέρα και δεν άνοιξε ρουθούνι, τα μικρά συνεργάστηκαν άψογα. Βέβαια αν ρωτήσετε τους ενήλικες και συγκεκριμένα τον Μήτσο, κατά τη γνώμη του αυτό δεν ήταν ταξίδι αλλά καταναγκαστικά έργα, δεν πειράζει όμως Μήτσο μου η δουλειά κάνει τους άντρες! 🧗‍♂️ Πήγαμε με την Aegean, με κράτηση με την προσφορά «τα παιδιά δωρεάν», μας βγήκε 667 ευρώ για τους 4 μέσα στην αργία του Πάσχα.. Συνήθως ταξιδεύουμε πρωί, αυτό σημαίνει ότι ξυπνήσαμε στις 04:00, φύγαμε στις 04:30 για το Ελ. Βενιζέλος και η πτήση μας έφευγε στις 07:30. ✈️ Οι μικρές, 8 και 10 ετών, τρελαίνονται για τέτοιες «βάρβαρες» ώρες. Η πτήση κρατάει 4 ώρες και η Πορτογαλία είναι 2 ώρες πίσω στην ώρα από εμάς, και παρόλα αυτά έμειναν ξύπνιες και ανταποκρίθηκαν στο περπάτημα μέχρι τις 23:00 το ίδιο βράδυ (ώρα Ελλάδας δηλαδή 01:00). 😴 Το ξενοδοχείο που είχαμε αρχικά κλείσει ήταν το Novotel αλλά λόγω έργων ανακαίνισης αναγκάστηκα κάπως τελευταία στιγμή να αλλάξω και να πάω στο Ibis, το οποίο ήταν μεν καθαρό, αξιοπρεπές, πολύ κοντά στο μετρό αλλά πανάκριβο…. Χαλάλι του κι αυτουνού και καλή καρδιά. 🏨 Η περιοχή λεγόταν Marquês de Pombal, δεν θέλετε να ξέρετε πώς την έλεγαν οι μικρές, και ήταν επίπεδη (κρατήστε την πληροφορία αυτή). Στο σημείο αυτό να αγκαλιάσουμε όλοι την απίστευτη αισιοδοξία μου, φάση: "νταξ, πώς κάνουν όλοι πια έτσι για τις ανηφόρες της Λισαβόνας, μια χαρά ευθεία είναι". Μπουαχαχαχα. 🤡 Με το που φτάσαμε φυσικά δεν είχαμε στασιό, και φύγαμε για την πρώτη βόλτα. Ποδαράτο το κόψαμε ψάχνοντας την περίφημη Praça do Comércio (η μεγαλύτερη και πιο γνωστή πλατεία της Λισαβόνας). Στη διαδρομή περάσαμε από όλα τα πανάκριβα μαγαζιά της Avenida da Liberdade (όλο μάρκες και τιμές πολλών μηδενικών) και επειδή οι μικρές πείνασαν φυσικά, κάναμε την πρώτη μας στάση σε ένα από τα παραδοσιακά καφέ – φούρνους. 🥐 Pastelaria Santo António λεγόταν και κρατήστε το όνομα γιατί ήταν υπέροχο. Σας έχει τύχει ποτέ να σας δουλεύει κάποιος γιατί συνδυάζετε πχ καφέ με παστίτσιο; Ε στη Λισαβόνα θα βρείτε την υγειά σας γιατί παντού μέσα στα γλυκά ξεπροβάλλει χαμογελαστός ένας μπακαλιάρος! 🐟 Pasteis de nata είχε λοιπόν το πιάτο μας (εθνικό γλυκό τους, σαν τάρτα γαλακτομπούρεκου) και Pasteis de bacalhau (ναι παστάκια / ταρτάκια μπακαλιάρου) κολλητά στο ίδιο πιάτο….. Αφού η παρέα στάνιαρε με τα γαλακτο-μπουρεκο-μπακαλιαράκια, προχωρήσαμε ακάθεκτοι προς τα εκεί που γινόταν χαμός… Τραπεζάκια, κόσμος, γλάροι, και στο βάθος μια τεράστια αψίδα, η Arco da Rua Augusta που λειτουργεί σαν ένα φυσικό «κάδρο» και εστιάζει ακριβώς πάνω στο άγαλμα του Βασιλιά Ιωσήφ Α' της Πορτογαλίας (King José I). 📸 Και στο βάθος στον Ατλαντικό (νομίζαμε), ο ποταμός Τάγος όμως ήταν τελικά! Η αψίδα χτίστηκε για να τιμήσει την ανοικοδόμηση της πόλης μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1755. Ο βασιλιάς Ιωσήφ Α’ ηγήθηκε της χώρας κατά τη διάρκεια της μεγάλης αυτής ανοικοδόμησης. Το χάλκινο άγαλμα τον δείχνει πάνω στο άλογό του, τον Gentil, να πατάει συμβολικά πάνω σε φίδια, ενώ οι λεπτομέρειες στη βάση του μνημείου τιμούν το έργο των αρχιτεκτόνων και των πολιτικών της εποχής για την αναγέννηση της πόλης. Το σκηνικό ήταν υπέροχο, η ατμόσφαιρα φασαριόζικη σαν καλοκαίρι στο νησί, κόσμος και χαμός, πιάτα πήγαιναν κι ερχόντουσαν, τουρίστες χάζευαν, το κίτρινο τραμ αγκωμαχούσε στην ανηφόρα, τα παπούτσια μας σκάλωναν στα πετραδάκια του πλακόστρωτου και στο βάθος οι γλάροι που κάνουν ντου στο παγωτό των περαστικών και πετούν κατά δεκάδες πάνω από τον ποταμό Τάγο… 🍦🐦 Είχαμε φτάσει όντως στη Λισαβόνα!!! Η πλατεία αυτή είναι η πιο γνωστή της πόλης και συγκεντρώνει πολύ κόσμο. Πολλά τουριστικά μαγαζιά, κυρίως με ψαρικά (και ενυδρεία στη βιτρίνα τους, με γιγάντιους αστακούς (το κιλό 100 ευρώ για όποιον λιγουρεύεται!). 🦞 Στα σκαλάκια του υπέροχου ποταμού Τάγου κάθεται πολύς κόσμος απολαμβάνοντας Pina colada μέσα σε κομμένο ανανά που πουλάνε πλανόδιοι. 🍍 Οι μικρές δοκίμασαν κι από αυτό, και φυσικά επειδή αγάπησαν τον ανανά τους βρεθήκαμε να του κάνουμε ξενάγηση στα ανηφόρια της πόλης και να τον περιφέρουμε άδειο σε όλη την πόλη λες και κάνουμε επίδειξη τάπερ. Με τον ανανά ανά χείρας, φύγαμε από την υπέροχη αυτή πλατεία και ξεκινήσαμε την αναζήτηση εστιατορίου. Αν και είχα ψαχτεί και ήξερα πού να πάμε, κοιτούσα και γύρω μου μήπως βρω κάτι καλύτερο σε τιμές.. Προσωπικά μου φάνηκαν όλα πολύ ακριβά και καταλήξαμε στο κορεάτικο Moοna Chicken, οι 5 της παρέας και μαζί και ο περιφερόμενος ανανάς. 🍗 Αρχικά είχαμε επιφυλάξεις αν θα αρέσει το φαγητό στα παιδιά, η πείνα όμως ήταν μεγάλη και μπουκάραμε ασυζητητί. Τελικώς κάθε βράδυ εκεί τρώγαμε..! Ήταν όλα οικονομικά, πεντανόστιμα και οι γεύσεις προσιτές στα παιδιά! Η πρώτη ημέρα είχε στεφθεί με επιτυχία. Η πόλη ήταν όμορφη, η θαλασσινή αύρα σε ξεσήκωνε και υπήρχε ένα άρωμα νησιού, θάλασσας και έξω καρδιάς! Η δεύτερη ημέρα ήταν αφιερωμένη στο ενυδρείο, το περίφημο Oceanário de Lisboa… 🐠 Τους είχα φάει όλους ότι είναι από τα μεγαλύτερα και καλύτερα… Πολύ καλό ήταν, πρωτεία όμως δεν θα του έδινα! Παρόλα αυτά μην παραλείψετε να πάτε, το μέρος γύρω από το ενυδρείο είναι υπέροχο, και υπάρχει και τελεφερίκ που σε πηγαίνει βόλτα. Έχει πολλά μαγαζιά για φαγητό, με θέα τον Τάγο. Κολλητά στο ενυδρείο είναι το Μουσείο Επιστημών της Λισαβόνας (Pavilhão do Conhecimento) και η μικρή τσίνισε με το που τα άκουσε, μουλάρωσε και στύλωσε ποδάρια, δεν έμπαινε με τίποτα… Αναγκαστήκαμε να δωροδοκήσουμε 🍬 και μας έκανε την τιμή η κοντέσα. Περίπου 2 ώρες αργότερα είχαμε 2 παιδιά που δεν έλεγαν να φύγουν και παρακαλούσαν να πάμε ξανά στο μουσείο επιστημών και την επόμενη ημέρα! Κατά δήλωσή τους ήταν από τα πιο όμορφα μουσεία επιστημών (θα συμφωνήσω) με αποκορύφωμα το ποδήλατο που κάνεις αιωρούμενος στο κενό….(σας αφήνω με την αγωνία!). 🚴‍♀️ Επίσης έχει έναν χώρο σαν μίνι παιδότοπο, δημιουργικό όμως και πάλι γεμάτο πειράματα και πολύ παιχνίδι! Το βράδυ κάναμε τη βόλτα μας στην παραδοσιακή γειτονιά Alfama, κι εκεί ήρθε η ανηφόρα κι η κατηφόρα να με βαρέσουν κατακέφαλα…. 📈 Θυμάστε τον Λούκυ Λουκ που ανέβαινε ΚΑΘΕΤΑ εντελώς με την Ντόλυ το άλογό του, τους γκρεμούς; Ένα τέτοιο πράγμα κάντε εικόνα! Κι εκεί που νομίζεις ότι μετά τη στροφή η ανηφόρα θα ισιώσει, έρχεται μια νέα ανηφόρα, με ακόμα μεγαλύτερη κλίση, τόση που λες δεν μπορεί…είναι το stairway to heaven…λογικά οδηγεί στο 3ο σύννεφο δεξιά… Η γειτονιά παρόλα αυτά ήταν όμορφη, και όπως κάθε τουρίστας που σέβεται τον εαυτό του πήραμε τα κουρασμένα πόδια μας και πήγαμε στο Miradouro της Santa Luzia να απολαύσουμε τη θέα. Ένα μπαλκόνι με θέα την πόλη, σε πολύ ψηλό σημείο και τα περίφημα azulejos, τα πλακάκια μπάνιου δεκαετίας 80, σήμα κατατεθέν της Πορτογαλίας. 🌅 Αργότερα κατρακυλήσαμε προς τα κάτω, βρεθήκαμε ξανά στην πλατεία, και μαζί με έναν νέο ανανά πήγαμε για άλλη μια φορά στο Moona Chicken να φάμε τα νουντλς και τις γλυκόξινες φτερούγες μας. Την επόμενη ημέρα θα πηγαίναμε πολύ νωρίς στην περίφημη Σίντρα, την πόλη που βρίσκεται κοντά στη Λισαβόνα και έχει το παλάτι (Palacio da Pena) , κάστρο (Castelo dos Mouros) και μια βίλα -κόσμημα (Quinta da Regaleira) με υπέροχους κήπους. 🏰 Όταν φτάσαμε με το τρένο στον σταθμό, πήραμε λεωφορείο, το 434, που κάνει κυκλική διαδρομή ανάμεσα σε όλα αυτά (10 ευρώ το εισιτήριο ανά άτομο). Κατεβήκαμε στη στάση για το πάνω πάνω παλάτι, το Palácio da Pena. Είναι ένα πολύχρωμο παλάτι στην κορυφή, που μοιάζει σαν κάστρο από παραμύθι και έχει απίστευτη θέα. Υπόψη ότι στο Pena έχει και δυνατότητα να ιππεύσουν τα παιδιά άλογο όμως πρέπει να κλείσετε νωρίς γιατί εξαντλούνται οι θέσεις. 🏇 Η είσοδος μέσα στο παλάτι είχα διαβάσει ότι δεν αξίζει και πολύ, οπότε δεν μπήκαμε. Κάναμε τη βόλτα μας, θαυμάσαμε την ομορφιά και μετά από καμία ώρα κατεβήκαμε και πάλι με το ίδιο κυκλικό λεωφορείο προς το κέντρο της πόλης της Σίντρα. Εκεί καθίσαμε για φαγητό και μετά με τα πόδια πήγαμε στην βίλα Quinta da Regaleira. Είναι μια βίλα - εμπειρία: ένας μυστηριώδης κήπος με σπηλιές, υπόγειες στοές και το γνωστό «πηγάδι» που κατεβαίνεις σπειροειδώς, σαν να μπαίνεις σε άλλο κόσμο. 🌀 Δυστυχώς έχει πολύ κακή σήμανση, δεν υπάρχει «εφαρμογή» στο κινητό για να βρεις πού πας, οι χάρτες είναι λειψοί, άνθρωπος δεν υπάρχει να βοηθήσει και δεν το ευχαριστηθήκαμε όσο θα έπρεπε. Υπήρχαν παντού ξεναγοί με γκρουπ και «ζηλέψαμε» γιατί χάσαμε πολύ από την εμπειρία. Παρόλα αυτά τα τοπία ήταν υπέροχα. … Στο κάστρο (Castelo dos Mouros) δεν πήγαμε. Η επόμενη ημέρα ήταν και η τελευταία του ταξιδιού μας. Η θεία ήθελε να δει λίγο θάλασσα και ο Ατλαντικός βρισκόταν μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά μας. 🌊 Έτσι πήραμε το τρένο αυτή τη φορά με κατεύθυνση προς το παραλιακό Cascais. Η θερμοκρασία είχε ήδη ανέβει στους 25 βαθμούς και μέσα στο τρένο όλοι ήταν με μαγιό (ήταν κι αυτό μια επιβεβαίωση οτι έχουμε πάρει το σωστό τρένο!). 🏝️ Μετά από 40 περίπου λεπτά φτάσαμε στο μαγευτικό, θαλασσινό και πολύ ζεστό Cascais. Η πόλη ήταν υπέροχη, η θάλασσα ζηλευτή, νέοι, γέροι, οικογένειες, όλοι στη θάλασσα. Το πιο ωραίο σημείο ήταν το Boca do Inferno, το στόμα της κολάσεως δηλαδή! Ένα διάσημο σημείο, που μπορείς να φτάσεις άνετα με τα πόδια από το κέντρο της πόλης, και θα δεις τα κύματα του Ατλαντικού να σκάνε στα βράχια. Η σπηλιά που έχει δημιουργηθεί είναι αποτέλεσμα της ορμής του ωκεανού και είναι εντυπωσιακή. Είχε έρθει όμως η ώρα να κάνουμε και κάποια δραστηριότητα για τα μικρά. Και μιας και δεν είχαμε βρει ιππασία στο Pena, είπαμε να τους κάνουμε έκπληξη και να πάμε σε έναν ιππικό όμιλο στο Cascais. Στείλαμε μήνυμα στο Poney Aventura και μας κανόνισαν μισή ώρα ανάβαση σε άλογο. 🐎 Με ένα uber σε 5 λεπτά απόσταση από το Boca do Inferno βρεθήκαμε σε μια υπέροχη δασική έκταση με ιππικούς ομίλους. Φυσικά οι μικρές τρελάθηκαν, εμείς ξεκουραστήκαμε και κλείσαμε την επίσκεψή μας στο Cascais με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η επιστροφή ήταν εξαντλητική μέσα στη ζέστη και το ασφυκτικά γεμάτο τρένο. Ακόμα δεν είχαμε δει όμως το Μνημείο των Ανακαλύψεων, τον Πύργο Belém και το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών. Αυτά βρίσκονται όλα στην περιοχή Belém, ουσιαστικά ανάμεσα στο Cascais και στο κέντρο της Λισαβόνας, οπότε κάναμε στάση με το τρένο για να δούμε ό,τι προλάβουμε γιατί είχαμε και μια πτήση στην υπέροχη ώρα των 00:30…. ⛵ Το Μνημείο των Ανακαλύψεων είναι ένα υπέροχο υπερμεγέθες κατασκεύασμα, με 33 αγάλματα θαλασσοπόρων, προς τιμήν των εξερευνητών της Πορτογαλίας που άνοιξαν τον δρόμο των ανακαλύψεων. Μην παραλείψετε τον μεγάλο χάρτη στον προαύλιο χώρο μπροστά, που δείχνει τις χρονιές και τα μέρη των ανακαλύψεων. Αν έχετε χρόνο μπορείτε να μπείτε και στο εσωτερικό του μνημείου, εμείς δεν προλάβαμε. Απέναντι σχεδόν βρίσκεται το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών (Mosteiro dos Jerónimos), προς τιμήν του Βάσκο ντα Γκάμα, του μεγάλου θαλασσοπόρου. Υπέροχο απέξω, με φανταστική τεχνική μανουελίνο (manueline), όπου οι πέτρες είναι σκαλισμένες με λεπτομέρειες που θυμίζουν σχοινιά, κοράλλια και θαλασσινά στοιχεία, δημιουργώντας ένα κέντημα πάνω στον βράχο… δυστυχώς όμως δεν το προλάβαμε ανοιχτό (το ξέραμε)…. Επίσης δεν πήγαμε στον Πύργο Belém, αν και ήταν μόλις 900 μέτρα απόσταση. Ο πύργος αυτός είναι ένα φρούριο πάνω στο νερό που χτίστηκε τον 16ο αιώνα για να προστατεύει την είσοδο του λιμανιού και αποτελεί το σύμβολο της χρυσής εποχής των πορτογαλικών εξερευνήσεων. Πριν φύγουμε από την περιοχή του Belém ήταν απαραίτητη η στάση στο πιο γνωστό μαγαζί για pasteis de nata, το Pastéis de Belém (έχει την αυθεντική συνταγή του μοναστηριού , και ναι είναι πεντανόστιμα). 🍮 Κι αφού φορτώσαμε pasteis, παιδιά, βαλίτσες, αποχαιρετήσαμε τη θαλασσινή αυτή πόλη και κουτρουβαλήσαμε προς το αεροδρόμιο. Ευτυχώς κοιμηθήκαμε σε όλη την πτήση οπότε είχαν οι μικρές κουράγιο και για παιδική χαρά μόλις γυρίσαμε στο σπίτι….! 🏠 Γενικά η Λισαβόνα μας φάνηκε πολύ κοντά στην Ελλάδα. Ίσως η θάλασσα, ίσως τα κορναρίσματα (!), το φαγητό, ο κόσμος αλλά και η ακρίβεια..(η αλήθεια είναι ότι την περιμέναμε πιο οικονομική). Δεν είναι παιδοκεντρικός προορισμός, παιδική χαρά δεν είδαμε ούτε μια, δεν χρειάζεται όμως και να είναι για να πάει κανείς με τα παιδιά κάπου. Μικροί μεγάλοι περάσαμε πολύ ωραία, παρόλα αυτά δεν θα την κατατάσσαμε στα top ταξίδια μας. Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα βέβαια (ή καλύτερα pasteis de natas!)